| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شعر |
|
دلت گرفته حق دارم بترسم حق دارم جیغ بزنم مه نشتسته توی همه اتاق های دلت و من می ترسم توی کنج این اتاق کوچکی که به من دادی گم شوم دستم را می گیرم به دیوارهای سبز دلت کورمال کورمال کور هم که باشم خوب این جا را بلدم علاج دارد این مه عطر بوسه هوای گریه و آواز داغ نگاه به اندازه یک نگاه وقت بگذار برای این گل آفتابگردان تا آفتاب شوی عکست بیفتد توی چشمهای روشن آفتابگردان آینه در آینه همه پنجره های دلت باز می شود می گویی نه امتحان کن
|
|
+ نوشته شده در
شنبه سیزدهم خرداد 1385ساعت 19:56 توسط آرزو خمسه کجوری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
شهریور 1388 اسفند 1387 دی 1387 تیر 1387 اردیبهشت 1387 آذر 1386 آبان 1386 اردیبهشت 1386 آذر 1385 شهریور 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 |
| پیوندها |
|
نفس صدای پای تو خوب است وقت رفتن نه فصل فاصله سارا شعر عشق عليه السلام عاشقانه هاي معاصر |
|
RSS
|